در نظرسنجی سال ۲۰۰۲ از ۱۷۲۵ عضو انجمن روانشناسی آمریکا، پیاژه به عنوان دومین روانشناس تأثیرگذار قرن بیستم معرفی شد. نظریه رشد شناختی ژان پیاژه تأثیر عمیقی بر روانشناسی، به ویژه درک رشد فکری کودکان داشت. تحقیقات او به گسترش روانشناسی رشد، روانشناسی شناختی، شناخت شناسی ژنتیکی و اصلاحات آموزشی کمک کرد. آلبرت انیشتین زمانی مشاهدات پیاژه در مورد رشد فکری و فرآیندهای فکری کودکان را به عنوان یک کشف توصیف کرد: «به همین سادگی، فقط یک نابغه می‌توانست به آن فکر کند».

فروید، روانشناس معروف، نیز یکی از تأثیرگذارترین و بحث برانگیزترین متفکران قرن بیستم است. زیگموند فروید، عصب شناس اتریشی متولد ۱۸۵۶، اغلب به عنوان “پدر روانشناسی مدرن” شناخته می شود. فروید انقلابی در نحوه تفکر و درمان اختلالات روانی ایجاد کرد. فروید روانکاوی را به عنوان راهی برای گوش دادن به مراجعان و درک بهتر نحوه عملکرد ذهن آنها پایه گذاری کرد. روانکاوی همچنان بر روانشناسی و روانپزشکی مدرن تأثیر زیادی دارد.

آلبرت بندورا، روانشناس معروف آمریکایی، یک روانشناس شناختی-اجتماعی تأثیرگذار بود که شاید بیشتر به خاطر نظریه یادگیری اجتماعی، مفهوم خودکارآمدی و آزمایش های معروف عروسک بوبو شهرت داشت. تا زمان مرگش در ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۱، او پروفسور ممتاز در دانشگاه استنفورد بود و به طور گسترده به عنوان یکی از تأثیرگذارترین روانشناسان تاریخ شناخته می شد.

پاولوف، از روانشناسان معروف، با الهام از ایده های پیشرونده پیساروف، برجسته ترین منتقد ادبی روسیه در دهه ۱۸۶۰ و سچنوف، پدر فیزیولوژی روسی در حال گسترش بودند، حرفه مذهبی خود را رها کرد و تصمیم گرفت زندگی خود را وقف علم کند. در سال ۱۸۷۰ در دانشکده فیزیک و ریاضیات ثبت نام کرد تا دوره علوم طبیعی را بگذراند.

کارل راجرز به طور گسترده به عنوان یکی از برجسته ترین متفکران روانشناسی و روانشناسان معروف جهان شناخته می شود. او بیشتر به دلیل توسعه روش روان درمانی به نام درمان مراجع محور و یکی از بنیانگذاران روانشناسی انسان گرا شناخته شده است. کارل راجرز بر پتانسیل انسانی تأکید داشت که تأثیر زیادی بر روانشناسی و آموزش داشت. او با درمان مراجع محور خود به یکی از متفکران اصلی اومانیست تبدیل شد و تأثیری نامشخص در درمان داشت. دخترش، ناتالی راجرز او را به عنوان “الگویی برای شفقت و آرمان‌های دموکراتیک در زندگی خود و در کارش به عنوان یک مربی، نویسنده و درمانگر” توصیف کرد.

لو ویگوتسکی یک روانشناس برجسته روسی بود که بیشتر به خاطر نظریه اجتماعی-فرهنگی اش شهرت داشت. او معتقد بود که تعامل اجتماعی نقشی حیاتی در یادگیری کودکان ایفا می کند؛ فرآیندی مستمر که عمیقاً تحت تأثیر فرهنگ است. تقلید، یادگیری هدایت شده و یادگیری مشارکتی در نظریه او برجسته است. لو ویگوتسکی هرگز در طول زندگی‌اش به شهرت دست نیافت.